131.

Po dosyć długiej przerwie kupiliśmy Kamilowi rower. Dobrze sobie radzi z jazdą na hulajnodze, ładnie trzyma równowagę, pedałowanie też wreszcie załapał, ćwiczyliśmy w domu na rowerze stacjonarnym, więc zdecydowaliśmy się spróbować. Na razie ma doczepione boczne kółka, żeby przyzwyczaił się do jazdy, oswoił z rowerem i nową sytuacją i nie zniechęcił się zbyt szybko. Codziennie staramy się robić rundkę na chodniku przed domem, ja cały czas muszę trzymać kierownicę (choćby jednym palcem), bo wtedy Kamil czuje się bezpieczniej. Jednak jazda zwykle nie trwa dłużej niż kilka minut, bo „moja pupa musi odpocząć” :-) Małymi kroczkami do przodu. Kamil tak ma ze wszystkim, nawet z pozoru proste rzeczy wydają mu się trudne i na początku wymagają asysty, poprowadzenia, żeby sam mógł się przekonać, że to nic trudnego, czy to hulajnoga, rower czy nowy soft-play.

130.

Przesyłamy życzenia

zdrowych, pogodnych i rodzinnych 

Świąt Wielkanocnych!

129.

Kamil od jakiegoś czasu wszystko czyta. Nie że w ogóle, bo umie czytać już od dawna, ale zawsze w książkach czy gazetach to głównie obrazki oglądał, a jak był czegoś ciekawy to nam kazał czytać. Teraz bierze gazetkę i sobie sam czyta, czasem zmyśla, jak nie zna słowa albo zgaduje, ale większość czyta poprawnie. Obojętnie, po polsku czy angielsku. No i przeczytał na otwartej stronie mojego komputera: autism i padło pytanie: co to jest autyzm? Zdecydowaliśmy kiedyś, że dopóki Kamil sam nie zacznie pytać, nie będziemy mu mówić, że ma autyzm, ale jednocześnie nie będziemy w rozmowach unikać używania tego terminu, tak aby nie był dla niego kiedyś obcy. Wyjaśniłam mu mniej więcej w ten sposób, że to jest takie coś co siedzi w mózgu niektórych ludzi i każe im nieco inaczej się zachowywać i że w jego mózgu też to jest i dlatego macha łapkami jak się cieszy, piszczy i ma ataki jak jest hałas, nie lubi patrzeć na talerz z Peppą, nie lubi być dotykany, ale też dzięki temu ma bardzo dobrą pamięć, interesuje się wieloma rzeczami i ma bardzo dużą wiedzę. Wszystko potraktowałam w sposób zabawny naśladując te jego zachowania, co Kamila bardzo rozśmieszyło. Kamil nie dopytywał się dalej, ale zapewne kiedyś znów ten temat powróci.

128.

9 lat... Kamil dziś mnie zapytał, czy jutro mu się głos zmieni :-) Przeciez jeszcze tak niedawno był dzidziusiem, a dziś ma prawie 135 cm, stopę niewiele mniejszą od mojej, śpi w dorosłym łóżku, dobrze, że wąs jeszcze się nie sypie...:-) Pierwszy tort na szkolne urodzinki zrobiony (według szczegółowej instrukcji solenizanta), dziś był też pierwszy prezent przedurodzinowy, jutro rano prezent urodzinowy, w sobotę drugi tort, prezenty pourodzinowe i domowa imprezka :-)

Sto lat!

127.

Zauważyłam ostatnio, że im Kamil jest starszy tym ja mam mniej tematów do opisywania i coraz rzadziej pojawiają się notki na blogu. Postanowiłam więc skierować się w nieco inną stronę i przybliżyć autyzm z bardziej naukowej strony, a obecnie naprawdę sporo ciekawego się dzieje w tym temacie. Zainteresowanych zapraszam na stronę: autyzm-i-nauka.blogspot.co.uk  Zobaczymy, czy i jak to się rozwinie. Tutaj też będę zaglądać i pisać od czasu do czasu :-) Pozdrawiam wszystkich znanych i anonimowych czytelników!

126.

Wczoraj spadł śnieg. Pierwszy tej zimy, pierwszy tak duży od chyba 5 lat. Pięknie, biało, krajobraz jak z bajki... Postanowiliśmy więc zabrać dziecię na czekające na taką właśnie okazję od 5 lat w schowku sanki, pokazać mu taką kiedyś przecież zwykłą za naszego dzieciństwa zabawę, jazdę z górki na pazurki! Dziecię śniegiem było bardzo podekscytowane. Poszliśmy do parku, wybraliśmy niewielką górkę, dzieci innych całkowity brak, cisza, spokój, słońce przygrzewa. Dziecię zjechało raz po długich namowach, potem musiała zjechać mama, potem tata, do tego dopisana została cała filozofia, historyjka, trailer. Dziecię wymyśliło zabawę, której zasad tępi rodzice ani w ząb nie umieli załapać, co wywoływało u dziecka frustrację. Czemu on nie może po prostu zwyczajnie cieszyć się samą jazdą z górki? Po kilku wymuszonych zjazdach wśród wrzasków poszliśmy szukać innej górki, co by dziecięciu nie było nudno. Druga górka była już wyślizgana, łagodna, trochę dłuższa niż poprzednia, ale przez to fajniejsza (dla nas...). Sanki z dzieckiem trochę się rozpędziły, dziecko w krzyk, wywrotka, dziecko wrzeszczy, że to najgorszy dzień w jego życiu, że nie cierpi śniegu! Na drugi zjazd nie dało się namówić. Matka zarządziła powrót do domu, a dziecię w ryk, że chce na tamtą górkę. Po drodze była, więc zaszliśmy. Tylko jeden zjazd po długim zachęcaniu udało się zaliczyć. Powrót do domu. Dziecko od progu wrzask, że dziwnie palą go dłonie, że musi pod zimną wodę, że to przez upadek, że niepotrzebnie byliśmy na tych sankach! Trzeba tu nadmienić, że dziecko odmówiło kategorycznie założenia rękawiczek i całą drogę co chwilę schylało się po zimny śnieg, który brało gołymi rękami. Próbowałam wyjaśniać, że to nie wina upadków, ale przechłodzenia rąk przez zimny śnieg, ale nic nie docierało, łzy lały się jak grochy. Na siłę umyłam dziecku ręce i twarz w ciepłej wodzie, żeby trochę ogrzać, a dziecko w szale wściekłości zrzuciło z siebie całe ubranie i gołe wskoczyło z płaczem do łóżka. Dopiero po kilkunastu minutach dziecię się uspokoiło, dało się ubrać, zjadło ciepłą zupę i wróciło jako tako do siebie.

Kolejne takie zimowe atrakcje poprosimy za następne 5 lat...

125.

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia

życzymy Wam

spokoju

radości

rodzinnego ciepła

oraz wszystkiego najlepszego w Nowym Roku!

Jola i Kamil